Arkadaşım “Tedirgin Serseri” Sivas katliamının 17. yılı dolayısıyla çok güzel bir yazı yazmış. Aslında amacım bu yazıyı paylaşmaktı, ama sonra baktım olacak gibi değil, benim de içimi dökmem lazım.
Tedirgin Serseri’nin yazısının tamamını şuradan okuyabilirsiniz; http://www.tedirginserseri.com/yergi/17-yil/ , benim yazdıklarım ise devamında.
Öyle bir ülke düşünün ki bu ülkedeki eğitim sistemi İslam’la alakasız konuları derinlemesine inceler, ama iğneyi kendine batırma vakti geldiğinde hiç suya sabuna dokunmaz. Bu kanıya nereden vardın diyecek olursanız şöyle açıklayayım; tarih kitaplarımızda bize hep rönesans öncesi dönemdeki ilkellikten bahsedildi, cadıların yakılması, engizisyonun önüne geleni asması, kesmesi, ve en önemlisi haçlı seferleri.
Ben Sivas katliamını gördüğümde 16 yaşındaydım. Lise 2, yani tam bu dersleri gördüğüm dönem. O zamanlar aklımız bir karış havada olduğu için bırak Aziz Nesin’i okumayı, neredeyse kim olduğunu bile bilmiyordum. Evet, Muzaffer İzgü ve Aziz Nesin’in eğlenceli kitaplarını okumadım değil, hepsini okudum ama iş ciddi kitaplarını okumaya geldiğinde elimi bile sürmemiştim. Sonra bir akşam TV’de o görüntüleri gördüm, ve donup kaldım.
Düşünün; size birileri “insan yakıyorlardı, cahillerdi, haçlı seferlerine dua etsinler bizden biraz kültür aldılar” diye bir sürü şey öğretiyor, ama bunların öğretildiği ülkenizde birileri cehaletin dibine vurarak, hemen yanı başınızda hem de 20. yüzyılda “insanları” canlı canlı yakıyordu. O kadar büyük bir gözü dönmüşlüktü ki, itfaiyenin oraya yaklaşıp insanları kurtarmasına bile izin vermediler.
Sokakta gördüğümüz kediye, köpeğe bile acıyoruz, varsa bir tas su, bir tas yemek koymak için kendimizi harap ediyoruz, insanın insana bunu yapmasına, hele bir de sadece “düşüncelerinden ve inançlarından dolayı” yapabiliyor olmasına gerçekten inanamıyorum.
Bize İslam için hep “barış, hoşgörü dini” dediler, ama herkesin barış anlayışı farklı galiba…